Activiteiten

Zijn we de eigenzinnige wetenschappers zat die steeds meer kennis genereert waarvoor we eigenlijk bang zijn? Zijn we die rare kunstenaars zat die ons doen beven met hun kijk op de wereld? Willen we nog wel ondernemers hebben die een succesvol bedrijf opzetten? Willen we nog meer mogelijkheden krijgen met de computer, kunnen we die concurrentie met onszelf, met die perfectie wel aan? Is onze toekomst een tweederangs plaats in de maatschappij vanwege ons aller falen in vergelijk met de IT-opossingen?

Hoe moet het met de volgende generatie 'zeuren' die de emancipatie van welke groep ook moet stimuleren, daarvoor op de barricades moet staan. Waar halen we straks de mensen vandaan om de vakbonden te vullen. Waar komen straks de politici vandaan? Komen die uit het verre buitenland om ons te leiden?

Op korte termijn is het mooi om perfectie te zien functioneren. Met het konstante veranderen van de maatschappij is perfectie altijd weer iets anders. Perfect is tijdsgebonden en alleen het onderwijs heeft hierdoor behoefte aan het perfecte kind.

Wat moeten we als maatschappij nou toch met het perfecte kind? Hebben we daar wel iets aan. Een paar is leuk, zeker als kind. Maar de maatschappij van nu is gemaakt door de eigenzinnigen, de ADHD-ers, de aspergers, de autisten, de verlegen meisjes en de echt stoere jongens uit vroeger dagen. Willen we die dynamiek, nodig voor onze toekomst, nu de pas afsnijden met zoiets als het perfecte kind? We hebben het imperfecte kind nodig! Daar kunnen we nauwelijks genoeg van krijgen. Met die mensen bouwen we aan onze toekomst.

25. Verslag onderwijsenquete (13 februari 2008)

Het onderzoek is afgerond, de uitslag ronduit vernietigend. Vooral de beleidsmakers komen er slecht vanaf. De commissie Dijsselbloem schrijft:

Volgens de commissie heeft de overheid verzuimd voor deugdelijk onderwijs te zorgen en hadden de verantwoordelijke bewindslieden en beleidsmakers een tunnelvisie. Draagvlak in de politiek was belangrijker dan draagvlak in het onderwijs, stelt de commissie.

Daarom blijven er vragen. Hoe gaat het eigenlijk met de kinderen die het slachtoffer waren van de fouten die gemaakt zijn door het ondeugdelijke onderwijs? En dan de ouders die werden gebrusqueerd toen zij voor hun kinderen vochten omdat ze zagen dat hun kinderen het slachtoffer werden van deze ondeugdelijkheid!

De overheid en ook de Tweede kamer zouden zich eigenlijk diep moeten schamen. Maar dat doen ze niet, ze gaan gewoon door!

De Tweede Kamer is het grotendeels eens met de commissie-Dijsselbloem. Die stelt dat de overheid ernstig tekort is geschoten bij de vernieuwingen in het onderwijs van de afgelopen 20 jaar.

Een grote Kamermeerderheid deelt de analyse van de commissie, al hoeft dat niet te betekenen dat de aanbevelingen onverkort worden overgenomen.

Minister Plasterk noemt de conclusies hard, maar ze komen grotendeels overeen met de denkwijze van het kabinet. Zo vindt ook Plasterk dat leraren meer centraal moeten komen te staan en dat de scholen zelf meer betrokken moeten worden bij vernieuwingen.

26. Het ponten van ouders (29 januari 2008)

Afgelopen week kreeg ontwikkelingspsycholoog Steven Pont volop aandacht in de media met zijn nieuwe term: Hyperouders. De Volkskrant gaf de aanzet met een uitgebreid artikel.

Wat zijn hyperouders volgens de heer Pont: Dat zijn ouders die té beschermend zijn, die hun kind alle ellende van de wereld willen besparen, die alle problemen van hun kind willen voorkomen en die vooral hun kind niet op een normale manier volwassen willen laten worden.

Wie is Steven Pont?
Een ontwikkelingspsycholoog met een commercieel belang in het begeleiden van organisaties die met kinderen van ouders werken. Op zijn website presenteert hij zich als volgt: "PONT heeft op het gebied van de interne communicatie een aanbod opgebouwd dat bestaat uit vijf onderdelen; Training, Coaching, Teamsamenwerking, Mediation en Socratische gespreksvoering."

De heer Pont kan en moet echter worden weggezet als onwetend en vooringenomen. Hij baseert zich alleen op incidenten en eenzijdig opinie-onderzoek. Pont kent de stand van onderzoek niet naar bijvoorbeeld de correlatie tussen rendement van schoolonderwijs en betrokken ouderschap. Die twee correleren juist heel positief met elkaar, dat is het resultaat van een meta-literatuuronderzoek naar 600 publicaties over dit onderwerp. Kijk eens hier in de nieuwe notitie van de NVvTO.

De heer Pont vindt het niet moeilijk om ouders onderuit te halen, zeker niet als hij de professional is die met kinderen (en dus met ouders) werkt kan overtuigen dat ze toch echt zijn hulp nodig hebben bij het begeleiden van die ouders. In de bijdrage aan Een Vandaag ziet u een hoofd van een school die volop meegaat met de stelling van de heer Pont, ook medewerkers van Kinderopvang doen een boekje open. Als het schoolhoofd dan letterlijk zegt: "Ik zeg het wel tegen ouders, maar ze luisteren niet" dan vraag je je toch werkelijk af waarmee ze denken bezig te zijn. Ouders zijn niet dom, zij werken ook in scholen, kinderopvang en de rest van de maatschappij. Dat doen ze allemaal even deskundig en dan kan het niet zijn dat zij opeens wel dom zullen omgaan met hun kinderen.

Wij introduceren graag een nieuw begrip: Het ponten van ouders.
Ponten van ouders: het wegzetten van ouders als ondeskundig, bevooroordeeld naar hun kind toe en in het algemeen ernstige twijfel uiten over de vaardigheden van ouders.

Omdat Pont hierin volgens ons het hoogste niveau bereikt heeft, 'eren' we hem met dit nieuwe begrip: Pont niet langer de ouders!

27. De urennorm van 1040 uren in het onderwijs (21 januari 2008)

Dit is een duidelijke constatering dat het niet goed gaat met rekenen en taal, een signaal dat al veel langer gegeven wordt vanuit universitaire opleidingen, en dat door beleidsmakers steeds systematisch ontkend werd. Dat het slecht gaat met rekenen en taal is vooral ook een probleem van de basisschool. Dit roept vragen op als (1) zijn de lesprogramma’s wel goed, (2) zijn de leerkrachten wel voldoende gekwalificeerd, (3) wordt er wel voldoende in onderwijs geïnvesteerd (niet op bestuurlijk niveau maar op de werkvloer)?

Vasthouden aan de urennorm is alleen goed te bespreken wanneer op deze vragen een helder antwoord wordt gegeven. Anders lijkt de discussie al snel op het achter de wagen spannen van het paard.

De belangrijkste oorzaken dat scholen de urennorm niet halen zijn het lerarentekort en ziekteverzuim. Worden scholen gedwongen tot het handhaven van de urennorm, dan zullen door de bestuurders op creatieve manier onderwijsactiviteiten bedacht worden die (net) passen binnen de ruimte die de wet biedt.

Slechts bepaalde onderwijsactiviteiten tellen mee voor de urennorm. Deze activiteiten moeten voldoen aan de volgende criteria:

1. het moet gaan om begeleid onderwijs, dat wil zeggen dat de leerlingen tijdens de activiteit aanspraak kunnen maken op begeleiding door een bekwame leraar,
2. het onderwijs moet deel uitmaken van het door de school geplande en voor die leerlingen verplichte onderwijsprogramma,
3. het onderwijs moet onder verantwoordelijkheid van een bekwame leraar worden verzorgd die wettelijk met die werkzaamheden mag worden belast.

De discussie rond het handhaven van de urennorm lijkt zich inmiddels vooral te richten op deze ophokplicht, en roept veel emoties op bij de betrokkenen. Tijdens het debat hierover in de Tweede Kamer protesteerden zowel de leerlingen (bij monde van het LAKS als de scholen tegen de 1040 urennorm.

LAKS ervaart de urennorm als een keurslijf met gebakken lucht. Leerlingen raken gedemotiveerd van het uren zitten in een lokaal met een uitzendkracht, conciërge of gymleraar die geen orde kan houden en niets van de vakken afweet. Je hebt oordopjes nodig om te kunnen werken, want het is meestal een herrie. LAKS vindt dat er alleen bevoegde leraren voor de klas mogen, en geen opvuluren meer. Als dat ten koste van die 1040 uren norm moet dan moet dat dan maar. Helaas heeft de media vooral het protest tegen die 1040 uur uitvergroot.

Naast de regering hielden de ouders, bij monde van NKO en Ouders&Coo vast aan de strakke urennorm.

De ouderverenigingen NKO en Ouder&Coo staan echter niet bekend om hun goede contact met hun veronderstelde achterban: de ouders zelf! Vandaar dat wij dit aan de ouders zelf voor willen leggen. Herkent u zich in de stem van de ouders zoals verwoord door NKO en Ouders&Coo, of bent u het met LAKS eens dat kwaliteit vóór gaat op de 1040 urennorm.

Laat de NKO en Ouders&Coo weten wat uw mening is, dan kunnen ze de volgende keer ook echt namens de ouders spreken. Vertel uw verhaal, waarom bent u voor of tegen strakke handhaving? Of zie u ongewenste neveneffecten zoals:

• Komen uw kinderen ook gedemotiveerd thuis na een lange dag school met een aantal verplichte ophokuren?
• Of zijn uw kinderen blij dat ze tijdens de tussenuren hun huiswerk al hebben kunnen maken?
• Moet uw brugklasser ook al in het donker op de fiets naar school en komt hij/zij pas weer terug als het alweer donker begint te worden?
• De regel van 2 proefwerken per dag in de proefwerkenweek geldt niet meer, zodat nu 3 proefwerken per dag gegeven worden, of 2 proefwerken en 2 "vul"-lessen.

Geef uw standpunt door aan Ouders&Coo en aan de NKO! Dan kan ook uw standpunt worden meegenomen als zij geraadpleegd worden.

28. Kerstactie Stichting Misplaatst (26 december 2007)

29. Reactie op artikel "Die vreselijke ouders" (19 november 2007)

Onder gefingeerde (!) namen sommen kinderopvangleidster Hester (42), basisschoollerares Ina (34) en VWOdocent Rolf (39) de vreselijkste voorbeelden op van ouderlijk wangedrag. Tegelijkertijd laten ze het niet na om aan te stippen hoe geweldig ze zelf zijn als opvoeder.

Mevrouw Huber baseert haar artikel op een onderzoek door het blad J/M. Dit is een lezersonderzoek, bedoeld voor een artikel in het blad J/M. Maar dit is een onderzoek zonder wetenschappelijke onderbouwing. Het onderzoek appelleert naar en activeert de sluimerende buikgevoelens die inderdaad aanwezig zijn.

Ook mevrouw Huber wil op deze manier een duit in het zakje doen, door sluimerende gevoelens van ongenoegen bij het onderwijzend personeel te exploiteren om een spraakmakend artikel te schrijven. Het is duidelijk niet de bedoeling van mevrouw Huber een constructieve bijdrage te leveren aan dit sluimerende spanningsveld.

Van een kwaliteitskrant zou je een genuanceerde stellingname mogen verwachten, waarin de gedane uitspraken evidence-based zijn. De Volkskrant lijkt dit niveau van journalistiek in dit artikel niet als uitgangspunt genomen te hebben.

Het artikel is een schoolvoorbeeld van wat men tegenwoordig wel aanduidt als incidentenpolitiek:

• Professionals die anoniem hun bijdrage leveren.
• Een "journaliste"(?) die met een vooropgezet oordeel bevestiging zoekt voor haar stellingen.
• Het gemak waarmee vanuit een enkel voorbeeld gegeneraliseerd wordt.

Maar op iedere basisschool is er wel zo’n "Ina" te vinden, net zoals je op een middelbare school de "Rolf" kunt tegenkomen. Een kinderdagverblijf kun je nog omzeilen, maar aan de "Ina’s" of "Rolfjes" zit je vast.

Leerkrachten klagen dat ouders steeds meer eisen. Maar je zou het ook anders kunnen zien. Misschien is het inderdaad waar dat het niveau van ouders omhoog gaat. Daar staat tegenover dat al jarenlang uit vele berichten in diverse kranten blijkt dat het niveau van de leerkrachten achteruit holt. Misschien moet dit ook eens in de discussie meegenomen worden.

En mocht er al iets aan de hand zijn, dan ontbreekt in dit artikel iedere vorm van constructief meedenken over oplossingen.

Oproep aan alle ouders:
Mocht je zo’n "Ina" of "Rolf" tegenkomen op de school schroom dan niet om meteen professionaliteit van hen te eisen. Leer hen hoe ze moeten omgaan met leerlingen en hun ouders. Toon respect, hoe moeilijk het ook zal zijn bij de genoemde "Ina’s" en "Rolfjes".

30. Weer staan de ouders aan de kant (12 oktober 2007)

Diverse ouderorganisaties werden gevraagd hun bijdrage te leveren aan het rapport. Toch werd daar in het rapport niets van teruggevonden. Het KRC is creatief op zoek geweest naar andere info over ouders. Het rapport laat zien welke informatie wel gebruikt is.

In het hoofdstuk over Veiligheid op school staat (letterlijk citaat):

"Daarbij komt dat ouders van leerlingen steeds vaker intimiderend en gewelddadig ‘hun gelijk komen halen’. Voor de goede orde: wanneer er gesproken wordt over geweld op school, gaat het niet om het gewelddadig gedrag van leraren of schoolmanagers bij het handhaven van discipline op school. Slaan door leraren of ander schoolpersoneel is zo sporadisch, dat er geen expliciet verbod op slaan in de Nederlandse onderwijswetgeving te vinden is."

Dat zien we ook terug in de kwaliteit van het rapport. Het rapport is gebaseerd op een enquête onder schooldirecties. De kwaliteit van de enquête is ronduit bedenkelijk, de conclusies zijn op geen enkele manier wetenchappelijk te verantwoorden. Kortom een rapport dat je zeker niet mag gebruiken als basis voor beleid.

Het is jammer dat zo'n rapport in de openbaarheid komt, omdat het alleen een bijdrage levert aan het verslechteren van de relatie tussen ouders en school. Een relatie die in het algemeen behoorlijk goed is, maar waarvan de incidenten op een onverantwoorde manier worden opgeblazen.

Het verweer van Defence for Children is simpel: "Tja, we lezen toch ook in de krant dat ouders zo agressief zijn".

En: "Nee hoor, we gaan het rapport niet veranderen. Allerlei professionele organisaties (vooral de gesubsidieerde) hebben het ondertekend en het rapport is al ingestuurd.

Daar sta je dan als ouders, wéér aan de kant gezet door dé professional met een vooroordeel.

31. Nog meer vragen over het EKD (elektronisch kinddossier) (18 juli 2007)

1. Op welk moment wordt van de ouders bij het "vullen" van het EKD acties verwacht?
   1. Graag alle artikelen dan wel activiteiten in het EKD traject benoemen en wat de aard van de te leveren data is.
   2. Hoe kunnen wij als ouders een bijdrage leveren aan een goed gevuld en kwalitatief hoog EKD?
2. Wat zijn de voordelen voor ouders en kinderen van het EKD?
3. Wanneer zijn voor ouders/kinderen controlemomenten (meer dan "inzage", maar wel verplicht, anders mag het dossier niet worden geraadpleegd!) ingebouwd (frequentie, op welke artikelen/activiteiten e.d.)
4. Bij het gebruik van het EKD: wie en hoe heeft toegang tot welk niveau van informatie?
   1. Wat is de rol en positie van ouders/kinderen?
   2. Indien niet mee eens, waar kunnen de ouders en kinderen dan terecht?
   3. Inzage is onvoldoende. Zie bijvoorbeeld de rampzalige ontwikkelingen bij het CIZ dat zich bezuinigend en autonoom opstelt.
   4. Wat zijn de sancties bij onzorgvuldig gebruik?
5. Voor het EPD (Elektronisch Patiënten Dossier) is een infrastructuur ontwikkeld die ook bruikbaar kan zijn voor het EKD. Hierin zijn de privacyrechten en gebruiksrechten beter geregeld dan in het EKD.
6. Wie is de eigenaar?
   Beter gesteld, in een dossier wordt vanuit diverse disciplines informatie toegevoegd. Bij 4 miljoen kind dossiers is dat een monster van een registratie. Dus gevoelig voor instabiliteit en dus beheersbaarheid van deze registratie. Wie is derhalve finaal aansprakelijk voor de goede gang van zaken en hoe is ingrijpen en escalatie geregeld?
7. Hoe is de inzage geregeld?
   De jeugd, een belangrijke doelgroep voor de commercie, kan vanwege belangrijke overrulende economische belangen, nu uiteraard ontkend, op termijn een doelwit zijn. En door middel van profiling kunnen overheidsinstanties selectief selecteren voor hun nog nader te bepalen noodscenario's. Selectieve dienstplicht? Nu reeds een gebruikelijke methode in de USA.
8. Wie geeft inzage?
   Beter gesteld, wie bepaalt de autorisatieprofielen? Is daar toezicht op vanuit een trusted partij? Controle door CBP.
9. Wie kan informatie toevoegen, wie kan informatie verwijderen? Wiens recht en wiens plicht is dat?
10. Wat te doen bij downloaden of uitprinten van informatie?
    Nog erger: vanuit het technische bestek van het beoogde EKD systeem blijkt dat de toegang door middel van standaard PC's via een browser wordt voorgeschreven. In deze setting is op deze niet gecertificeerde systemen door middel van knip-en-plak (cut and paste) of door screendumps vrij simpel een kopie van de getoonde beelden te realiseren. Met enige inspanning kan de zin "Pietje is gek' zo op het WWW eindigen. Ofwel, is de gehele architectuur wel door de juiste deskundigen en niet zijnde bureaugeleerden van het HEC, op zijn merites beoordeeld?
11. Waar kunnen ouders de informatie vinden?
12. Hoe weten scholen hun rechten en plichten? En hoe is de interne regeling en organisatie daarvan? Zijn de gebruikers onder ede gesteld bij het gebruik van dit systeem?
13. Wordt het LVS (leerlingvolgsysteem) gekoppeld aan het EKD? Wie is er dan verantwoordelijk?

32. Het EKD (elektronisch kinddossier): Gij zijt gewaarschuwd! (30 juni 2007)

Al jaren is bekend dat de samenwerking tussen de verschillend hulpverlenende instanties verre van optimaal is. Ouders krijgen daardoor geen steun wanneer zij dat vragen. Die steun is erg belangrijk. Kon je vroeger eens voor een advies bij iemand in de buurt binnenwippen, tegenwoordig ben je sneller aangewezen op een hulpverlener. We hebben al meerdere malen gezien dat door het slechte functioneren van de hulpverlenende instanties slachtoffers zijn gevallen.

Er moest dus iets gebeuren, dat is duidelijk. Maar een gedegen onderzoek naar de feitelijke problematiek, de oorzaken hiervan, de beste oplossingen hiervoor, dat onderzoek heeft niet plaatsgevonden. Terwijl in de Jeugdzorg de wachtlijsten weer oplopen omdat aan het oorspronkelijke disfunctioneren niets gedaan is, heeft de regering besloten dat geen kind meer buiten beeld mag blijven. En dat begint al vóór de geboorte, wanneer de aanstaande moeder zich bij de verloskundige meldt. Maar rechtvaardigt het doel wel dit middel?

Ouders, past op, gij zijt bij voorbaat verdacht. Al voor de geboorte wordt een risico-inschatting gemaakt door de verloskundige. Is er sprake van een laag inkomen, werkloosheid, schuldhulpverlening, eenoudergezin, allochtoon of zijn er al meerdere kinderen? Laat dan geen hulpverlening in uw huis. Op basis van subjectieve bevindingen van de hulpverlener mag deze hulpverlener het aantal risico's inschatten en dat vermelden in het EKD. En staat het eenmaal in het EKD, dan ben je daar voorlopig nog niet van af!

De vraag is dus of de simpele objectieve criteria voldoende nuance geven. Een andere vraag is of de subjectieve bevindingen inderdaad een beeld geven van het gezin, of dat deze bevindingen meer over de hulpverlener zeggen dan over het gezin!

Ook erg jammer is dat vertrouwenspersonen steeds vaker een opsporingsfunctie krijgen. We zagen dat al eerder op de consultatiebureaus. En nu moet je dus ook bij de verloskundige op je hoede zijn, want het subjectieve oordeel van de verloskundige kan je lelijk parten spelen.

En als je nu zeker wist dat deze methode gerechtvaardigd is omdat het hier een evidence-based interventie (een bewezen methode) betreft. Maar dat is het niet, de maatregel lijkt meer op een vlucht naar voren onder regie van media-aandacht.

Feitelijk is hier een omkering van bewijslast. Er hoeft niets aan de hand te zijn en toch kun je verdacht zijn! De intentie lijkt heel vriendelijk: "Het staat er gewoon en verder doen we niets, we houden je alleen extra in de gaten." Maar als je verdacht bent, krijg je dan de hulp die je zelf nodig denkt te hebben? Of moet je accepteren wat je (desnoods ongevraagd) wordt aangeboden? Want weigeren maakt je immers nog meer verdacht!

Steeds vaker hoor je de vergelijking met het vroegere oostblok. Wat waren we destijds trots op ons vrije westen, want onder het communistische regiem werd alles van bovenaf voor je bepaald. Iedereen om je heen kon een opsporingsfuncie hebben, door een subjectieve inschatting kon je flink aangepakt worden.

Minister Rouvoet, onderzoek heeft uitgewezen dat het met meer dan 90% van de kinderen heel goed gaat. Concentreer u met uw hulpverlening op die 10% en vertrouw de andere ouders dat ze het goed blijven doen.

33. Vragen mbt het Electronisch Kinddossier (30 juni 2007)

Ouders zijn nog onvoldoende geïnformeerd over het EKD. Graag willen we antwoord op de volgende vragen:

1. Wie is de eigenaar?
2. Hoe is de inzage geregeld?
3. Wie geeft inzage?
4. Wie kan informatie toevoegen, wie kan informatie verwijderen?
5. Wat te doen bij downloaden of uitprinten van informatie?
6. Waar kunnen ouders de informatie vinden?
7. Hoe weten scholen hun rechten en plichten?
8. Wordt het LVS (leerlingvolgsysteem) gekoppeld aan het EKD?
9. Wie is er dan verantwoordelijk?

34. De ideale situatie (3 januari 2007)

We hopen hiermee een constructieve bijdrage geleverd te hebben, en hopen dat dit overgenomen wordt door politiek en scholen.

35. Reactie NLOO op poster 'Herken de ouder' (15 november 2006)

Als reactie daarop heeft NLOO een dergelijke poster opgezet. Zonder de mooie plaatjes, want de tekst spreekt eigenlijk wel voor zich!

Herken uw leerkracht

Alle leerkrachten hebben een hoge opleiding!

De hulpverlener

Kenmerken:

wil graag laten weten hoe goed hij/zij is en hoeveel verstand van zaken hij/zij heeft. Denkt dat hij/zij orthopedagogiek heeft gestudeerd.

Trefwoorden:

behulpzaam beterweter.

Geschikt voor:

zorgteam.

Ongeschikt voor:

diagnose stellen want dat mag hij/zij niet.

Benaderwijze:

doe alsof je hem/haar op handen draagt en prijs hem/haar om zijn/haar kennis. Maar pas wel op: deze leerkracht denkt veel verstand van zaken te hebben, en dat kan vies tegenvallen!

De kwelgeest

Kenmerken:

voelt zich gekwetst als ouders klachten hebben, is niet mee te praten, heeft altijd een weerwoord zonder goed te luisteren naar de ouders.

Trefwoorden:

ongevoelig conflicterend, theatraal en ongeduldig.

Geschikt voor:

vervroegd pensioen of andere baan.

Ongeschikt voor:

voor de klas staan en gesprekken met ouders voeren.

Benaderwijze:

vraag de directie aanwezig te zijn bij gesprekken met hem/haar.

De agressor

Kenmerken:

benadert ouders op een agressieve manier, schreeuwt en scheldt, heeft nooit wat fout gedaan.

Trefwoorden:

agressief ongevoelig, dictatoriaal.

Geschikt voor:

de afwas op school.

Ongeschikt voor:

werken met kinderen of ouders.

Benaderwijze:

vraag professionele hulp bij gesprekken met hem/haar, ga nooit alleen met deze leerkracht een gesprek aan.

De superleerkracht

Kenmerken:

deze leerkracht is vriendelijk en oprecht, luistert naar ouders, communiceert op hoog niveau en houdt zich aan afspraken. Ziet zich als partner in het gezelschap en werkt aanvullend met ouders. Haalt het optimale uit het kind.

Trefwoorden:

meewerkend, communicatief en sociaal.

Geschikt voor:

werken met kinderen en ouders, geschikt zowel voor kleutergroepen als groep acht.

Ongeschikt voor:

geen.

Benaderwijze:

met respect en beloon hem of haar om zijn/haar daden en de inzet voor u en uw kind.

De onderdanige

Kenmerken:

deze leerkracht doet niets uit zichzelf, vraagt bij elk wissewasje hulp aan collega of directie.

Trefwoorden:

slaafs, neerbuigend.

Geschikt voor:

karweitjes binnen de school die andere leerkrachten niet willen doen.

Ongeschikt voor:

eigen intiatief, ouderraad.

Benaderwijze:

blijf deze leerkracht achter zijn/haar vodden zitten, vraag hem/haar zelf na te denken en actie te ondernemen.

De afwezige

Kenmerken:

houdt zich nooit aan afspraken, belt niet terug als hij/zij het belooft, levert geen eigen bijdrage binnen school en doet niets extra's voor de kinderen.

Trefwoorden:

lui, afwezig, opgever, contact gestoord.

Geschikt voor:

zeer precies omschreven activiteiten waar hij/zij niet onderuit kan.

Ongeschikt voor:

ouderraad, gesprekken met ouders en het oplossen van problemen.

Benaderwijze:

pak deze leerkracht stevig aan, schrijf afspraken met hem op en laat deze door hem/haar ondertekenen. Vraag waar hij/zij met zijn/haar gedachten is.

Herken de manager/bestuurder:

De hulpverlener

Kenmerken:

wil graag laten weten hoe goed hij/zij is en hoeveel verstand van zaken hij/zij heeft. Denkt dat hij/zij de directeur is.

Trefwoorden:

behulpzaam beterweter.

Geschikt voor:

manusje van alles.

Ongeschikt voor:

het maken van beleid, dat kan hij/zij niet.

Benaderwijze:

doe alsof je hem/haar op handen draagt en prijs hem/haar om zijn/haar kennis. Maar pas wel op: deze manager/bestuurder denkt veel verstand van zaken te hebben, en dat valt vies tegen.

De kwelgeest

Kenmerken:

voelt zich gekwetst als werknemers klachten hebben, is niet mee te praten, heeft altijd een (defensief) weerwoord zonder eerst goed te luisteren.

Trefwoorden:

ongevoelig, conflicterend, theatraal en ongeduldig.

Geschikt voor:

vervroegd pensioen of andere baan.

Ongeschikt voor:

het geven van leiding

Benaderwijze:

vraag de directie aanwezig te zijn bij de gesprekken met hem/haar.

De agressor

Kenmerken:

benadert werknemers op een agressieve manier, schreeuwt en scheldt, heeft nooit wat fout gedaan.

Trefwoorden:

agressief ongevoelig, dictatoriaal.

Geschikt voor:

de afwas.

Ongeschikt voor:

werken met mensen

Benaderwijze:

vraag professionele hulp bij gesprekken met hem/haar, ga nooit alleen met deze manager/bestuurder een gesprek aan.

De superbestuurder

Kenmerken:

deze manager/bestuurder is vriendelijk en oprecht, luistert naar werknemers, communiceert op hoog niveau en houdt zich aan afspraken.

Trefwoorden:

meewerkend, communicatief en sociaal.

Geschikt voor:

werken met mensen op alle niveaus.

Ongeschikt voor:

de school manager is er niet blij mee.

Benaderwijze:

met respect, beloon hem/haar of haar om zijn/haar daden.

De onderdanige

Kenmerken:

deze manager/bestuurder doet niets uit zichzelf, vraagt bij elk wissewasje hulp aan collega of directie.

Trefwoorden:

slaafs, neerbuigend.

Geschikt voor:

karweitjes binnen bedrijf/instelling die anderen niet willen doen.

Ongeschikt voor:

actief leiderschap.

Benaderwijze:

blijf deze manager/bestuurder achter zijn/haar vodden zitten, vraag hem/haar zelf na te denken en actie te ondernemen

De afwezige

Kenmerken:

houdt zich nooit aan afspraken, belt niet terug als hij/zij het belooft, levert geen eigen bijdrage en doet niets extra's voor de werknemers.

Trefwoorden:

lui, afwezig, opgever, contactgestoord.

Geschikt voor:

zeer precies omschreven activiteiten waar hij/zij niet onderuit kan.

Ongeschikt voor:

leidinggeven en het oplossen van problemen.

Benaderwijze:

pak deze manager/bestuurder stevig aan, schrijf afspraken op en laat deze ondertekenen. Vraag waar hij/zij met zijn/haar gedachte is.

36. Petitie aangeboden (26 oktober 2006)

37. Kamer ontvangt petitie tegen opsluiten onschuldige kinderen (25 oktober 2006)

Donderdag debatteert de Tweede Kamer over de jeugdzorg. Stichting Misplaatst biedt de Kamerleden donderdagmiddag een pleidooi aan tegen het opsluiten van onschuldige jongeren met ernstige (ortho)psychiatrische problematiek zonder dat ze behandeld worden.

Terwijl de Kamer zich buigt over een wetswijziging die het per 1 januari 2007 mogelijk maakt dat jongeren voor gesloten behandeling binnen de jeugdzorg terecht kunnen, maakt Stichting Misplaatst zich ernstig zorgen.

Het vergt een immense operatie om gesloten jeugdzorg mogelijk te maken voor àlle jongeren die gesloten behandeling nodig hebben. De verwachting is dat in 2010 voor alle ca. 1650 jongeren die dat nodig hebben een plaats in een gesloten jeugdzorgaccommodatie beschikbaar zal zijn. Tot die tijd zullen jeugdigen nog steeds in de justitiële jeugdinrichtingen worden ondergebracht.

De meest kwetsbare groep, de 12-minners, zal als eerste een plaatsje krijgen binnen het nieuwe jeugdzorgaanbod. Dat betekent niet veel goeds voor de jongeren vanaf 13 jaar. Zij zullen voorlopig nog tot in lengte van maanden verdwijnen achter de muren van de jeugdgevangenissen, waar zij verstoken blijven van behandeling en gebukt gaan onder het aldaar gevoerde regime.

Stichting Misplaatst voert hier actie tegen. Ook adviseert de stichting en biedt hulp en ondersteuning aan ouders van kinderen die zonder veroordeling in een jeugdgevangenis zijn geplaatst.

Voor informatie:

Hennie Brakel, secretaris of Wilma Vogels, vrijwilliger
Stichting Misplaatst
Gierstraat 31
2011 GA Haarlem
Email:
Website: www.misplaatst.info

38. Ouders gevaar voor eigen kinderen? (6 oktober 2006)

In de jeugdzorg worden ouders te snel gezien als een gevaar voor hun kinderen. Dat is een gevolg van het ’Savanna-effect’ en leidt tot foute beslissingen, vindt een ouderorganisatie.

39. Zwartboek over opvang jeugd (6 oktober 2006)

40. Gesloten jeugdzorg, een stap vooruit? (29 september 2006)

Immers, in hoeverre garandeert deze omslag dat jongeren dan wèl de behandeling krijgen die ze zo hard nodig hebben? Wie bewaakt dat opsluiting en ordehandhaving niet een nieuwe vorm van jeugdzorg wordt? Wordt de belofte waargemaakt dat er in de toekomst beter naar ouders geluisterd zal worden?

Deze en andere vragen komen aan de orde tijdens het forumdebat: Gesloten jeugdzorg, een stap vooruit?
Zondag 8 oktober a.s. van 11.30 - 15.30 uur
Trianon Zalencentrum Oudegracht 252 te Utrecht
Zaal open vanaf 11.00 uur
Meer info: www.misplaatst.info

41. Actie mbt negeren AwB (22 september 2006)

42. Klacht over schending privacy particuliere klant (18 juli 2006)

Geachte mevrouw, mijnheer,

In de schoolgids staat: "School speelt geen rol in de relatie tussen Iddink en de ouders" Even verder staat echter "Als de school dat wenst, kan zij 'meekijken' met de bestellingen".

Ik moet aannemen dat Iddink deze mogelijkheid tot "meekijken" door derden heeft gefaciliteerd. Als dit zo is is dit in strijd met de wet op de privacy, wat onder omstandigheden een onrechtmatige daad van Iddink jegens particuliere klanten op zou kunnen leveren (Art 6: 162. lid 2 BW, een inbreuk op een recht, in casu het recht op privacy van de particuliere klant, kan als onrechtmatige daad worden aangerekend.)

Dit zou anders zijn als de school kon meekijken met de bestelling op verzoek van de klant. Dan heeft de klant doelbewust haar recht op privacy in casu (gedeeltelijk) vrijwillig opgegeven. Maar daarover blijkt niets uit de schoolgids.

Bij deze wil ik dan ook een klacht indienen over bovenstaande gang van zaken, die zoals al betoogd, in strijd is met het recht, en met de wet, en die ik als onrechtmatige daad van Iddink jegens de particuliere klant beschouw.

Gaarne verneem ik van u uw standpunt hierover.

42.1. Reactie van Iddink (1 september 2006)

Geachte mevrouw,

Hierbij reageer ik op uw e-mail van 18 juli 2006.

Wij bieden scholen de mogelijkheid om mee te kijken met het verloop van de bestelling van de leerling. Dit gebeurt op verzoek van de scholen zelf.

Het kan namelijk voorkomen, vanwege verschillende oorzaken, dat een leerling bij aanvang van het schooljaar niet over de juiste en/of volledige set leermiddelen beschikt. Dit kan gevolgen hebben voor het onderwijs aan de betreffende individuele leerling.

Via internet geven wij alle informatie over de leverstatus van de leermiddelen. Echter, de betreffende leerling beschikt op school vaak niet over de juiste inloggegevens (bv het klantnummer), waardoor het gemakkelijker en sneller is als de school dit samen met de leerling doet. De school kan dan samen met de leerling meekijken wat de oorzaak is. Zo kan geen miscommunicatie ontstaan en de school kan dan eventueel een tijdelijke oplossing regelen.

Weinig scholen maken gebruik van deze mogelijkheid. Onze filosofie is namelijk dat scholen zich zo min mogelijk moeten bezighouden met de relatie Iddink-leerling. De school kan de leerling zoveel mogelijk naar Iddink doorverwijzen, de school heeft het proces tenslotte uitbesteed.

Van de scholen die hier gebruik van maken horen wij dat dit in de praktijk goed werkt. Wij hebben ook nog nooit klachten ontvangen van ouders.

Wij verstrekken het unieke wachtwoord alleen aan de schoolleider/conrector. En geven hier de uitdrukkelijke instructie bij dat het alleen kan als de leerling erbij staat en toestemming geeft.

Als u na bovenstaande uitleg toch nog uitdrukkelijk bezwaar heeft dat er op met de bestelling van de individuele leerling wordt meegekeken zullen wij deze mogelijkheid voor de school blokkeren.

Ik hoop u zo voldoende te hebben geïnformeerd.

Met vriendelijke groet,
Iddink Voortgezet Onderwijs bv
Manager Klantenservice

43. Verplicht de ouderavonden bijwonen (26 juni 2006)

De oplossing van mevrouw Eijsink is simpel: "Alle ouders met schoolgaande kinderen moeten verplicht de ouderavonden bijwonen". Probleem opgelost volgens mevrouw Eijsink!

Was het maar zo simpel. Heeft ze zich ooit afgevraagd waarom de ouderavonden slecht bezocht worden? Ja hoor, in het artikel krijgen de ouders ervan langs, de oorzaken zijn volgens mevrouw Eijsink: ouders vinden het onbelangrijk en ouders zijn niet geïnteresseerd.

Bedoelt ze de algemene ouderavonden of de tafeltjesgesprekken, waar in 10 minuten even uitgelegd wordt wat er aan je kind NIET goed is? Over sancties praat ze niet, zover heeft ze nog niet gedacht.

Mag ik u iets vertellen mevrouw Eijsink?

• Het zou positief zijn als het onderwijs ouders als gelijkwaardige partners gaat zien, die de eindverantwoordelijkheid over hun kinderen hebben en houden.
• Het zou positief zijn als onderwijs de oudergesprekken ziet als een mogelijkheid om verantwoording af te leggen over wat ze met het kind gedaan hebben.
• Het zou positief zijn als de PvdA wat meer samenhang laat zien, enerzijds staat de ene PvdA-politicus beide ouders de arbeidsmarkt op te sturen, anderzijds staat de andere PvdA-politicus ouders te verwijten dat ze het te druk hebben.
• Het zou positief zijn als het onderwijs wat minder autoritair zou zijn, en alleen afspraken maakt in overleg mét ouders en niet vóór ouders.

Dit alles is niet gericht tegen leerkrachten maar uitsluitend tegen de opvatting van mevrouw Eijsink die vindt dat je ouders moet verplichten op ouderavonden aanwezig te zijn.

44. Liever praten over dan luisteren naar ouders (26 maart 2006)

Deze week ontving ik het inschrijfformulier en het programma. Op het genoemde telefoonnummer vroeg ik naar extra informatie.

Op een niet mis te verstane manier werd me duidelijk gemaakt dat dit een congres voor beleidsmakers was en dat de aanwezigheid van ouders en ouderorganisaties niet gewenst, nee zeer ongewenst was.

Tijd voor aktie! Ouders en OuderOrganisaties zijn _NIET_ welkom op een congres over ouders, dat is toch onacceptabel!

44.1. Het vervolg (13 april 2006)

Hoe komt het toch dat de Jeugdzorg niet functioneert? Na zo'n ervaring is me dat duidelijk: Ze willen (van ons belastingsgeld) praten óver ouders, afspraken maken vóór ouders, maar absoluut niet luisteren náár ouders.

Tja als de bereidheid om samen te werken al ontbreekt, dan is het hele congres bij voorbaat al gedoemd te mislukken.

Dan weet ik wel een betere besteding voor het belastingsgeld.

45. Verslag van de forumdiscussieavond "Onschuldig achter tralies" (17 februari 2006)

Als contactpersoon van de groep Terecht bezorgde Ouders van hoogbegaafde kinderen krijg ik regelmatig ernstige berichten over de manier waarop jeugdzorg en leerplichtambtenaren omgaan met door het onderwijs beschadigde vastgelopen hoogbegaafde kinderen. Wat te denken van een medewerker van jeugdzorg die in het bijzijn van een 12 jarig kind dat is vastgelopen binnen het onderwijs zegt dat moeder achter de tralies gaat als ze niet binnen de kortste tijd een school vindt voor haar kind en daaraan toevoegt dat het kind ook achter de tralies gaat.

Ouders van deze kinderen vertrekken regelmatig naar landen als België en Engeland waar ze thuisonderwijs mogen geven. Zodoende ontlopen ze verdere beschadiging van hun kinderen.

Het leek mij goed de forumdiscussieavond bij te wonen. Want hoe gaat het er in de praktijk aan toe als je kind echt onschuldig achter de tralies verdwijnt? Samen met twee dochters bezocht ik deze avond.

Dat er in Nederland heel wat mis is met de rechten van het kind wisten we al. Dat kinderen op zo’n grote schaal onschuldig achter tralies gaan omdat er geen behandelplek is wisten we nog niet. In omringende landen worden jongeren soms ook in een jeugdgevangenis opgesloten maar niet in die mate als in Nederland.

Onze situatie wordt wel vergeleken met de situatie in de Verenigde Staten waar op een willekeurige dag in 2003 ongeveer negentienhonderd probleemjongeren achter tralies zaten. Bij ons ruim elfhonderd. Ter vergelijking: de Verenigde Staten heeft 18 keer zoveel inwoners als Nederland. Er zijn in Nederland eenvoudigweg te weinig plaatsen waar kinderen met psychische problemen behandeld kunnen worden.

Op de discussieavond waren dus die ouders van kinderen die achter tralies zitten of hebben gezeten. In ieder geval was het niet aan de buitenkant te zien. Dit zijn niet de ouders zoals ze in de media besproken worden, ouders die weigeren hun kinderen goed op te voeden of niet geïnteresseerd zijn in hun kinderen. Nee, vanuit de zaal bleek duidelijk dat deze ouders zeer begaan zijn met hun kinderen en alles in het werk gesteld hebben om passende hulp en goede behandeling te zoeken voor hun kinderen, iets dat ze uiteindelijk vaak niet lukt.

Eén van de deskundigen uit het forum bracht een casus ter sprake. Een geadopteerd Chinees meisje met ernstige woedeaanvallen. De oplossing lijkt eenvoudig, medicatie en tijdelijk een intensieve begeleiding thuis. Daarna een reis naar China maken en laten zien uit welke situatie het kind vandaan komt. Goede hoop op beterschap. Later bleek deze zelfde deskundige ook nog andere mogelijkheden te zien om de problemen op te lossen. Hij noemde het preventie. In werkelijkheid bleek het te gaan om selectie. Want mensen die kinderen adopteren worden vooraf gescreend. Mensen die zelf kinderen verwekken mogen dat zonder meer doen. Hij was van mening dat je soms ouders moet verbieden kinderen te krijgen.

Eén van mijn dochters dacht er als volgt over, je moet er toch niet aan denken dat de wereld vol is met allemaal (met naam genoemde) deskundigen. Dat is pas echt een eng idee. Het was voor ons een avond vol ontnuchtering. Vluchten voor de leerplicht is zo gek nog niet. Vluchten voor jeugd 'hulp' blijkt ook niet gek te zijn. Is de tijd aangebroken dat je als je een kinderwens hebt je je moet afvragen of Nederland wel het land is om je kinderwens te laten uitkomen?

Ineke.

46. Citotoets en IQ testen (31 januari 2006)

Afgelopen jaren heeft de Stichting Onderwijsklachten over de Citotoets en andere tests in het onderwijs meerdere klachten ontvangen. Hieronder treft u vier voorbeelden aan.

Daar komt bij dat duidelijk begint te worden waar al deze en soortgelijke klachten uiteindelijk op berusten, namelijk op de onwetenschappelijke status van tests en meerkeuzetoetsen. Daar stond in de Volkskrant van 12 november een artikel. In de kern van de zaak komt de kritiek hierop neer: allerlei zaken worden tot een getal, een optelling, een gemiddelde en dergelijke teruggebracht, terwijl schoolsucces, leermotivatie en dergelijke in werkelijkheid genuanceerd en veelkleurig in elkaar zitten en doorgaans helemaal niet in getalsvorm te gieten zijn.

Vandaar dat we ervóór zijn dat tests en meerkeuzetoetsen uit het onderwijs worden verwijderd. De alternatieven zijn bekend:

• open vragen in plaats van meerkeuzetoetsen (met daarbij voor de leerkrachten extra tijd voor het nakijkwerk
• de brugklas om de overgang van basisonderwijs naar vervolgschool op het kind zelf af te stemmen in een proces waar het kind, zijn docenten en zijn ouders ten nauwste bij betrokken zijn.

De toekomst van onze kinderen en van ons onderwijssysteem staan op het spel!

Vriendelijke groeten,

, maatschappelijk werker, Stichting.Onderwijsklachten.nl
, ontwikkelingspsycholoog, Stichting Histos

P.S. Als u nu al klachten heeft over de Citotoets en over hoe de school daarmee omgaat, kunt u die per omgaande zenden aan .

Voor vragen over de kritiek op meerkeuzetoetsen in het algemeen kunt u zich direct wenden tot .

Bij het Cito zelf kunt u terecht via deze link. Of bij Ouders Online.

Vier geanonimiseerde voorbeelden

1. Een ouder vertelt dat haar zoon de afgelopen jaren meerdere testen heeft moeten doen op school en dat zijn IQ meer dan 40 punten per test scheelt. De school gaat er nog steeds van uit dat die IQ-testen betrouwbaar zijn en gebruikt de uitslag te pas en te onpas.
2. Een ouder vertelt dat zijn dochter van 15 op het gymnasium zit maar de talen lukken maar niet. Uit de IQ test blijkt echter dat het meisje het IQ zou hebben van een VMBOer. Nu wil de school haar van het gymnasium afhalen terwijl ze al in de vierde zit.
3. Een ouder vertelt dat haar zoontje van net 4 jaar een citotest moet doen maar deze ouder denkt dat haar kind er nog niet aan toe is om zo'n test te doen omdat de overgang van de peuterspeelzaal naar de basisschool erg moeizaam is verlopen en haar zoontje nog erg moet wennen.
4. Op een basisschool mag de zoon van een allochtone ouder niet meedoen aan de Citotoets omdat hij anders het niveau van de klas omlaag zou halen.

47. Startsein website Ouders aan zet (1 november 2005)

Jan Troost geeft dan ook het startsein voor de site Ouders aan zet. Het VCP maakt deze site mogelijk.

Naar we hopen in aanwezigheid van Jill en haar ouders, die samen met de school dit goede voorbeeld laten zien en ter inspiratie voor andere scholen.

Zij laten zien dat het kan!

48. Tien jaar kinderrechten in Nederland (1 november 2005)

Zie ook de website van het Kinderrechtenccollectief.

Namens NLOO is een delegatie naar deze bijeenkomst gegaan, bestaande uit Willem (Thuisonderwijs) en Irene (Onderwijsklachten). Een verslag:

We hebben de nadruk gelegd uit te zoeken hoe de jeugdhulpverlening zoals Jeugdzorg en de Raad voor de Kinderbescherming met de Kinderrechten om zou gaan. Het is dus een wat eenzijdig verslag.

Het Kinderrechtenverdrag is een goed verdrag dat op een evenwichtige en verantwoorde manier de rechten en plichten verwoordt die onze kinderen hebben. De sprekers in de ochtend waren gedreven! Maar ik miste wel de vertaalslag naar de praktijk. Maar het werd al snel duidelijk dat de sprekers vooral hun pijlen hadden gericht op de Raad van Staten. Deze Raad dient zich duidelijk uit te spreken over dit verdrag. We wachten af.

Om het toepassen van de kinderrechten in de praktijk werden in de middag diverse workshops gegeven. Wij hebben gekozen voor de workshop van Jeugdzorg. Zij vinden natuurlijk kinderrechten erg! belangrijk en dat verdedigen zij dan ook in de praktijk. Dus is dat verdrag een uitstekend medium om de eigen organisatie te stroomlijnen en effectiever en groter te laten worden. Geen wachtlijsten en directe, ook dwingende hulp kunnen ze aanbieden onder de vlag van de Kinderrechten.

Geen haar aldaar heeft dan ook gedacht aan de andere kanten van die rechten. Behalve de haren op ons hoofd..:) Een beetje bedroevend. Hun visie op hun werk is vrij simpel, zo herleidde ik toch wel. Een melding geeft aan dat een kind in de zorgen komt door bv spijbelen of mishandeling. De ouders zijn belangrijk maar als eerst verantwoordelijke zijn zij dus direct het probleempunt. School zal nooit de oorzaak kunnen zijn. Dus ouders...., daar luister je wel naar maar eerder op een dergelijke manier dat je het probleem van het kind kunt oplossen. Dat ouders ook goede motieven hebben is logisch maar iedereen is natuurlijk wel eens de weg kwijt en dan is het goed dat Jeugdzorg en Raad er ook nog zijn! Als ondernemer zie ik dergelijke organisaties zichzelf steeds groter en groter maken want er is nauwelijks tegengas te geven. Wie is niet voor een gelukkig kind?

Maar ondertussen wordt de jeugdhulpverlening steeds meer vervreemd van de maatschappij, ik hoor daar geluiden die in bv. voormalig Rusland niet zouden misstaan.

Goede ouders zijn er wel maar daarmee krijgt de Jeugdzorg natuurlijk geen kontakt...:) Wel was er een oudere dame die zei kritisch te blijven kijken naar het eigen werk. Beamend ging de rest weer vrolijk verder..

Wij hebben iets gezegd over scholen die wellicht de aandacht verdienen van Jeugdzorg... dat viel in een gat. En iets over thuisonderwijs waardoor spijbelen niet altijd slecht kan zijn, viel ook weg... En Irene heeft iets op het bord van aanbevelingen gekregen maar van harte ging dat niet.

We hebben de politieke discussie niet meer afgewacht en zijn voortijdig vertrokken. Er is geen speld tussen te krijgen als je niet groter bent als groep! Wel leuk is dat st. Kinderpostzegels proefprocessen gaat betalen... voor kinderrechten. En dat je dit verdrag kunt gebruiken om wat te veranderen, zeker in het onderwijs waar men nog helemaal niets doet met dit verdrag. Maar ouders zijn verdacht en daarmee ook hun argumenten. Beste is om volgende keer diplomatieke vrouwen erheen te sturen tesamen met een doordouwer(v)..:) Mannen an sich zijn al gevaarlijk, zo weten de jeugdzorgers maar al te goed.

De definitie van kindermishandeling is dusdanig uitgebreid dat er bij het minste of geringste al sprake er van is. Dat vonden ze een goede zaak en dat bood ook mogelijkheden om elkaar in te lichten ondanks het beroepsgeheim. Want als er sprake is van 'mishandeling' geldt het beroepsgeheim niet meer...!

Spijbelen is ook genoemd als iets dat zorgelijk is voor de ontwikkeling van het kind. Het leidt tot crimineel gedrag. Nu is dat natuurlijk de vraag. Dat de meeste jeugdcimineeltjes veel spijbelen lijkt me evident. Die hebben nauwelijks tijd voor school. Maar om dat om te draaien en te zeggen dat alle spijbelaars crimineeltjes worden, dat gaat veel te ver. En de praktijk bewijst dat wel want de jeugdcriminaliteit bestaat niet uit de 65.000 voortijdig schoolverlaters of de talrijke spijbelaars die ons land kent. Maar door zo te kijken naar spijbelen wordt de eigen organisatie natuurlijk niet groter en belangrijker...

En in dit hele verhaal is er weer geen mogelijkheid om de school als mogelijke bron te bespreken van spijbelen. En dat is mijn punt: Elk kind heeft rechten en plichten. Kijk naar een willekeurig kind en je ziet diens omgeving: ouders, broers en/of zussen en school. En wellicht een vereniging of hobbyclub. In die setting dient er gekeken te worden naar de rechten van een kind. En níet enkel naar de ouders kijken als het op school of in een vereniging misgaat met de rechten van het kind. Maar wellicht is dat te moeilijk voor Jeugdzorg en Raad of het levert ze te weinig op.

Ik vond het vrijdag eng worden in Nederland en de hulpverleners vonden het steeds beter worden. Een rare situatie dus.

Een kinderdeskundige hoorde ik eens zeggen: Als u uw kind niet herkent vanuit mijn rapport, dat heb ik iets fout gedaan. Zo zou ik het ontzettend graag willen horen van de Jeugdzorg en de Raad voor de Kinderbescherming. Maar wie zorgt daarvoor, wie helpt??

Willem